Sayfalar

23 Mayıs 2012 Çarşamba

-120-

Nasil ve nerede basladi su an bilemiyorum bu hikaye...
Masallardaki gibiydi once prens ve prensesler vardi. Her biri bir yana dagildi sonra. Zamanin taneleri kum gibi esti firtinasina kapildi masumiyet.
Bu masumiyete agittir. Huzurlu sevgiye ozlemdir.
Ben nasil dejenere oldum.
Hala cevaplarin yol gosterecegine inaniyorum buradan kurtulmak icin.
Acaba high fidelitydeki gibi ayriliklarimin top 5 listesini mi yapsam? Yoksa baglanmaya karsi korkularimi besleyen travmalarima mi insem bilemiyorum. Bildigim tek sey kendi kendime yardim edemedigimdir.
Tek basima koskoca colun ortasindayim, corak kurak ve toprak...
Ben deniz insaniyim! Ozgur ve ucsuz bucaksiz olmayi seviyorum ama yanildigim bir nokta var sanirim. Denizlerin de sinirlarini karalar ciziyormus.
Benim bilmedigim kavramlar. Hazirim ilkokul ogrencisi gibi kendimi bir ogretmene teslim etmeye. Dediklerini dinleyip isteklerini yapmaya. Deger verirken deger gormeye. Mucize mi ariyorum diye dusunuyorum halbuki sadece es ariyorum sanirim. Bana mucizeymis gibi geliyor. O mucizeyi pamuklara sarip sarmalarim sanirim su noktadan sonra.
Baslangici olan herseyin bir sonu olduguna gore bu dejenerasyon da bir yerde son bulmali. Iste o zaman basladigi yer ve zamanin aksine bunu gomdugum yeri ve zamani bilecegim ve ibret almak icin her yil donumunde onu kutsayacagim. Iste o gun esim ve ogretmenime sukranlarimi sunacagim en comert sekilde.
Mutlu ve huzurlu hayatlar icin...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder